عشق یا هوس ؟

هنوز هم عاشقم
وقتی تنها میشوم و گوشه گیر ، وقتی دلتنگ میشوم و از زندگی خسته در گوشه ای مینشینم و اشک میریزم!
اشک میریزم تا دلم خالی شود و بغضی که گلویم را می فشارد شکسته شود!
زمانی بود لحظه ای که بغض گلویم را می گرفت و یک عالمه درد دل داشتم با تو درد دل می کردم و دلم را از
غصه ها و دلتنگی ها خالی می کردم ، اما حالا تو نیستی و من تنها با درد دلهایم مانده ام!
کسی نیست تا همدرد من باشد و درد دلم را بفهمد!
وقتی تنها در گوشه ای مینشینم و اشک میریزم حسرت روزهای با تو بودن را میخورم!
ای کاش در کنارم بودی تا سرم را بر روی شانه های مهربانت میگذاشتم و اشک میریختم و تو نیز با دستان
مهربانت اشکهای روی گونه ام را پاک میکردی و مرا آرام میکردی!
حالا که تنها مانده ام تا لحظه ای که دلم خالی شود گونه ام خیس خیس است !
بدجور دلتنگ تو هستم ، دیگر انتظار برایم بی معناست، وای که چقدر این سرنوشت بی وفاست!
دلی خسته ، بغضی شکسته ، لحظه های بی حوصله ، چشمانی بهانه گیر سهم من از این زندان تنهایی
هاست!و انگار همین چند لحظه پیش بود که در کنارم بودی ! باورم نمی شود که رفته ای و کوله بار خاطرات با هم
بودنمان را با خود برده ای!
وقتی به یاد خاطرت شیرین با هم بودنمان می افتم دلم بیشتر می سوزد و چشمانی که تنها چند قطره اشک از
آن می ریزد بارانی می شود! این غروب تلخ دلم را بیشتر می سوزاند ! اما من هنوز هم عاشقم!
عاشق با تو بودن ، عاشق قلب بی وفایت و عاشق خنده هایت!
وقتی تنها میشوم و گوشه گیر ، وقتی دلتنگ می شوم و از زندگی خسته پنجره رو به صحنه تلخ غروب را می
گشایم و در خیال خودم با تو پرواز می کنم تا آن سوی دشت امید و رویاهایم! خورشید که می رود دیگر یک قطره
اشک نیز در چشمانم نمی بینم و آنگاه احساس میکنم دلم خالی شده است ! پنجره را می بندم و با خود می
گویم : باز فردایی در راه است ! فردایی تلخ تر از امروز !
و همچنان لحظه های سرد زندگی ام بی تو می گذرد !
اما من هنوز هم عاشقم

نم نم باران را با تو میخواهم هنوز

دستهایم را بگیر تا کمی

مثل لحظه های شاد کودکی

پا برهنه حس کنیم عشق را

روی ماسه های داغ ساحل ترانه ها

مثل خاطرات شاد کودکی فرفره هامان به دست

کوچه پر، پر از صدای خنده های منو تو

و شکوفه های سیب کوچه ی اقاقیا

پاتوق قرارمان......

عجیب است دوست داشتن.

و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن...

وقتی می‌دانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد ...

و نفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛

به بازیش می‌گیریم هر چه او عاشق‌تر، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر، ما بی رحم ‌تر.